Uh oh, spoedgeval !

      Geen reacties op Uh oh, spoedgeval !

(Waarschuwing: bevat nare foto’s) Vol enthousiasme begon ik vorige week aan 19.1, waar ik een prima prestatie neerzetten en een goed gevoel over had. Ik had zin in 19.2, welke deze week aangekondigd gaat worden, maar eerst stonden er nog wat reguliere trainingen op de planning. Maandag een heerlijke training erop zitten, vandaag eerst even begonnen met een hardlooptraining en daarna door naar de WOD, we zijn lekker bezig! 4 ronden 21-15-9 deadlifts-boxjumps-jerks, prima te doen toch?

Ronde 1 achter de rug, net de 2:35 voorbij. Deadlifts van de 2e ronde gingen in een rap tempo, door naar de boxjumps. Eerste 6 achter de rug, ik zet aan en spring. Bij de landing voel ik m’n voet wegglijden, en maak een klap op de rand van de box. Ik wil schrap zetten om nog een keer te springen maar besluit eerst naar m’n been te kijken omdat ik toch wel een heel heftige pijnscheuten voel. Goede beslissing, ik kijk namelijk in een gapende wond en zo tegen m’n bot aan.

Fuck, dat zag er niet goed uit. Ik geef een gil naar Michel, en roep alleen maar “Michel, ziekenhuis!”. Vanaf dat moment ging het eigenlijk vrij rap, Michiel ontfermt zich over mij, terwijl Stefan zijn en mijn spullen bij elkaar raapt om richting de spoedeisende hulp te rijden. Gekste is, het bloed nauwelijks en echt heel veel pijn doet het nog niet, maar toch is het een heel vies gezicht want bij elke beweging zie je het bot bewegen. 

Een korte rit verder zijn we bij het ziekenhuis aangekomen, onderweg telkens in gesprek blijvend met Michiel om zo vast te stellen dat m’n lichamelijke staat niet plots verslechterd. Eenmaal aangekomen bij het ziekenhuis voelde ik me even vrij beroerd, begon een beetje te zweten en trok behoorlijk wit weg. De overige mensen in de wachtkamer, waar ik plaats moest nemen ongeacht een gapend gat in m’n been (goed personeel bij de huisartspost …), zitten me aan te gapen en vinden het behoorlijk belachelijk.

Na een dikke 20 minuten mag ik door naar de behandelkamer. Ik wordt kort onderzocht, en de conclusie is “het moet gehecht worden”. Joh, dat had ik zelf al vastgesteld. 🙄Toen werd het wachten, heel lang wachten. Een goede 30-40 minuten later was er pas een arts beschikbaar om te komen hechten. Mooie grap overigens, ik ben namelijk vrij als de dood voor naalden. Ik had nog weinig pijn op dit moment, maar werd alleen maar naar van de gedachte van die naalden. Omdat ik zo tegen die naald opzag heeft de arts enigzins verdoofd door er lidocaïne/adrenaline over te spoelen. Er zouden 4 hechtingen in moeten, en na elke hechting zouden we kijken of de pijn draaglijk was of dat er tóch een verdoving in moest.

De eerste hechting ging erin, motherf$*()@ dit voelde ik toch wel goed. Bed vastgrijpen, tanden bijten en ff strak zetten. Maar, laten we doorbijten … nog 3 te gaan (dacht ik). We gingen door, alleen uiteindelijk bleken er niet 4 maar 8 hechtingen in te moeten. Pas bij de 5e hechting begon het verdovende goedje eindelijk goed z’n werk te doen en voelde ik er weinig meer van. Na wat goede raad van de dokter (ik mag geen marathon lopen deze week) en nog een tetanus prik in m’n arm (joepie!) mocht ik weer m’n weg vervolgen. Eenmaal thuisgebracht door Stefan & Michiel ben ik op de bank neergedaald met een kussen onder m’n been en een deken over me heen, en zo maar proberen te slapen.

Bam, zit je dan. Even uit de running de komende dagen of weken. Eerst even rust pakken, zorgen dat de wond goed kan genezen en daarna gaan we weer rustig aan beginnen. Komt uiteindelijk vast goed, alleen blijft het gewoon kut als ‘t je overkomt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.