The world ain’t all sunshine and rainbows

      Geen reacties op The world ain’t all sunshine and rainbows

Zoals elders hier ook al eens te lezen is geweest, is het onder controle houden van m’n gewicht en eetstoornissen iets wat me veel bezig houdt. Vooral de laatste van de twee is iets wat constant op de achtergrond ligt te loeren, en altijd probeert de kans te grijpen om weer eventjes z’n gezicht te laten zien. Lange tijd was het heel ver weg, goed onder controle, alleen de laatste tijd zijn er toch weer kleine tekentjes te bekennen.

De afgelopen weken ben ik hard, maar dan ook echt keihard aan de slag geweest met m’n trainingen en voeding. Tuurlijk, er ging best wel eens wat lekkers naar binnen maar het grootste deel van de tijd werd alles wat ik at afgewogen, gelogged, binnen de juiste schema’s gehouden. En dan komt het moment dat je na een goeie maand weer op een weegschaal gaat staan, een maand waarbij je gevoelsmatig alles gegeven hebt … en het resultaat is niets. Maar dan ook echt niets. Geen gewicht eraf, geen daling in je vetpercentage of toename in je spiermassa. Niets.

Het voelt als een klap in je gezicht, dat ondanks dat je zo hard je best doet je gewoonweg geen enkel resultaat boekt. Het is dan zo onwijs moeilijk om positief te blijven denken en niet al je motivatie meteen weg te laten glijden, te zorgen dat je niet terugvalt naar oude en verkeerde gewoontjes die heel hard aan je trekken dan. En het meest lastige is, dat er maar weinig mensen het begrijpen omdat die mij anders zien dan hoe ik mezelf zie.

En dan staat de decembermaand weer voor de deur. Een maand met allerlei “verplichtingen” zoals sinterklaas, kerst of oud & nieuw. Feestdagen die door iedereen geassocieerd worden met eten. In mijn familie is dat iets wat ik al zo vaak gehoord heb, dat gezelligheid meteen met eten geassocieerd wordt. Maar wanneer begrijpt men eens dat niet iedereen dat hetzelfde ziet? Dat het voor sommige mensen, mensen zoals ik, een drempel is waar men telkens maar weer overheen moet. Dat een dergelijke sociale “verplichting” soms mentaal loodzwaar is, omdat je zelf geen enkele invloed of controle hebt. In het grootste deel van de gevallen, zeker als het een gelegenheid bij iemand thuis is, zorg ik dat ik goed voorbereid op stap ga en m’n eigen eten/drinken mee neem.

De kans is klein dat iemand dit leest, de kans dat iemand die me “echt kent” het leest is nog kleiner .. maar voor degene die me in het dagelijks leven kent en dit leest, dit is wat er op veel momenten achter een glimlach schuilgaat. En iedereen die roept “maar kijk wat je al bereikt hebt” bedoelt het absoluut alleen maar goed, maar zo werkt het in m’n hoofd niet. Waar jij iemand voor je ziet die er normaal uitziet, zie ik in de spiegel vaak iemand die er nog net zo uitziet als 15 jaar geleden. Iemand die nog eenzelfde omvang heeft als toen, nog het zelfde weegt als toen. Dat is geen keuze, dat is gewoonweg de verneukeratieve manier hoe een eetstoornis werkt. Maar, hoe kuttig het op dit moment dan even is, dat glijdt weer van me af op het moment dat ik weer de box in duik, en keihard aan de bak ga. Want dat is iets wat ik al wél gemerkt heb, ik kan zoveel energie kwijt in m’n nieuwe sport, dat ook de negatieve energie steeds verder op de achtergrond wegzakt. Bijkomend voordeel is dan nog eens dat je behoorlijk wat energie verbruikt tijdens een training, dus in feite heb ik nu een win-win situatie.

Dus, wat kunnen we meenemen uit dit verhaal? Dat niet altijd alles zo makkelijk gaat als ‘t lijkt, dat het soms keihard knokken is. Dat als we gezellig op een verjaardag of familie diner zitten en ik een bak yoghurt weg zit te lepelen ipv een stuk taart, dat een 100% bewuste keuze is die ik met een hele goeie reden maak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.